درد دل یک روزنامه نگار شیعه پاکستانی در خصوص وقائع عراق 1

درگیری در بین شیعیان ـ یعنی بهره بردن از روش مصریان در دوران اخوانیان و المرسی و دچار شدن به همان سرنوشت و نابودی همه دستاوردها ـ را یادآور می شود؛ در مصر دستاوردهای انقلابیون بدون رهبر توسط اخوانیان مدعی نابود شد و در عراق به نظر می رسد که عده ای موج ایجاد کرده و زمینه برای همگان به دست داده و قصد دارند دستاوردهای مجاهدان فی سبیل الله و قهرمانان مقابله با تروریسم کور غربی ـ عبری ـ عربی، را نابود سازند.

متأسفانه وضعیت فعلی عراق نشان می دهد که حکومت و قدرت باعث دل درد شدید شیعیان شده و یا آنها را به مستی دچار ساخته و دلشان برای 35 سال دیکتاتوری و قتل و غارت صدام تنگ شده است!!!

آیا جسارتا این بدان معنی نیست که شیعیان عراق صلاحیت حکمرانی بر کشور را ندارند؟

شعار علیه کسانی که یار و و غمخوار عراق در زمان سیطره داعش بودند، یعنی محتاط کردن دوستان از فداکاری ها در آینده که اگر روزی عراق نیازمند باشد، آنها چنین بی محابا در معرض فدا شدن قرار نگیرند! شعارهای تند علیه ایران هر شبانه روز در بغداد و شهرهای دیگر و حمله به کنسولگری ایران آیا معنایی غیر از این دارد؟

دو سال پیش فکر می کردم که بیداری شیعیان عراق ممکن است باعث بداء گردد و سفیانی نتواند عراق و به خصوص کوفه و نجف را نابود و به عرض و جان و مال مردم تعرض کند و برایم حیرت آور بود که چنین اتفاقی برای چنین مردمان از خودگذشته و مجاهد و شهادت طلب روی دهد اما "صدق المعصوم علیه السلام" که من مرحله ای را می دیدم و آن بزرگواران متصل به غیب الهی، از مرحله کنونی و مراحل بعدی شما هم خبر دارند؛ چنانکه من هم به این نتیجه رسیده ام که ملت عراق ملتی فراموش کار است و اگر هر از چند گاهی ابن زیادی گولشان نزند و کشورشان و جان و مالشان را به خطر نیاندازد و حرمتشان را نشکند، دچار نوعی بیماری می شوند! و این که ملت عراق همیشه اسباب نابودی خود را خودشان فراهم می کنند و اکنون می بینم که مع الاسف شیعیان عراق از یک طرف زمینه محروم شدن خود از قدرت را فراهم و از سوی دیگر زمینه واقعی را برای پیروزی سفیانی مهیا می سازند؛ و قطعا سفیانی زمانی به عراق حمله می کند که شیعیان با همدیگر دست به گریبان باشند و حامیان خودشان را از کشورشان دور و خودشان را خلع سلاح کرده باشند.

الحذر ای ملت عراق، ای شیعیان عراق الحذر؛ دارید زمینه را برای خروج سفیانی آماده می کنید و قبل از آن که او بیاید خودتان را دارید بی دفاع می سازید؛ هوشیار شوید و لب غیرت بگزید و بصیرت داشته باشید و آنچه را که بعد از قرنها به دست آورده اید، حفظ کنید، دشمن شناس باشید و زبان و نژاد را معیار اخلاص در رفتارهای سیاسی و نظامی قرار ندهید؛ ببینید چه کسی علم بر دوش به دفاع از شما وارد میدان می شود، او را یاری کنید والا موجی که ایجاد شده می تواند به هر کسی سواری دهد و اگر شما کیاست مؤمنانه به خرج ندهید باید منتظر ایام تلخی باشید که در طول تاریخ بارها ترجمه کرده اید!

نمی دانم شما چطور به تنهایی! فهمیدید که سازندگان داعش و القاعده و خالقان ابو فلانها و ابن فلانها و زمینه سازان قتل صدها هزار شیعه عراقی قبل از اشغال توسط صدام، و بعد از اشغال توسط آمریکا و انگلیس و اسرائیل و عربستان و قطر و امارات و... بعد از اشغال، دوستان واقعی شما بودند! و اما ایرانی ها بودند که فکر می کردند آنها دشمنان شما هستند و یا ایرانی هایی که در آستانه ورود داعش به بغداد، در پاسخ به استمداد دولت خودتان، آمدند و از کشورتان دفاع کردند، منفعت مادی و زمینی و یا چشمداشت استعمارگرانه داشتند از کشور عراق! که حالا بعد از حملات رژیم یهود به پایگاههای نیروهای عزت آفرین حشد الشعبی به تحریک دشمنانتان علیه یارانتان وارد میدان شده اید! و رسانه های دشمن هر روز از خیابانها و میادین شهرهایتان گزارشهایی می دهند که جبهه غربی-عبری-عربی را خوشحال می کند و یارانتان را به سوگ می نشاند.

راستی پادگانهای عراق پر از متجاوزان آمریکایی است، هزاران تروریست از عربستان آمدند و هزاران عراقی را کشتند، اماراتی و قطری ها و سعودی ها پول دادند و لشکر داعش به عراق فرستادند تا خلافتی برای خود ایجاد کند، همانهایی که تمام غربی ها در سالهای سلطه داعش هرگز آنها را گروهک تروریست نمی خواندند بلکه بر "دولت اسلامی (Islamic State یا [ISIL])" بودن آن اصرار می ورزیدند و با استفاده از تمامی ابزارهای موجود از آنها حمایت می کردند؛ و از سوی دیگر آیا ایران ـ که عراق را از سلطه داعش نجات داد ـ در عراق پایگاه و پادگان دارد؟ و اگر ندارد آیا حکم عقل این نیست که شما به جای شعار "ایران بره بره" "امریکا بره بره" بگویید که نیروی فراوان و غیر قانونی در کشورتان دارد؟

عجیب است برادران عزیزم!

من داشتم مطلبی را در مورد قیام امام حسین علیه السلام می نوشتم و در آن تلاش کرده بودم که عراقی و کوفیان را از اتهام "مجرم درجه یک حادثه کربلا" بودن، تبرئه کنم اما شما با این شورش علیه خودتان، به یادم آوردید که شما امیرالمؤمنین را که از دست دادید خیلی زود یادتان رفت که معاویه در کمین است و امام حسن را هم تنها گذاشتید و وقتی امام حسن را مجبور به صلح کردید ایام بسیار سختی از ناحیه معاویه بر شما گذشت به طوری که مرگ معاویه را جشن گرفتید و وقتی متوجه شدید که امام حسین مدینه را ترک کرده و در مکه مستقر شده، طی هزاران نامه ایشان را به کوفه خواندید، اما وقتی عبیدالله بن زیاد وارد کوفه شد، شما نماینده امام معصومتان را تنها گذاشتید تا شهید شود و باز هم سومین امام حسین را تنها گذاشتید و مختار که آمد با شعار خونخواهی از قاتلان آنحصرت، شما استقبال کردید اما خیلی زود مختار را تنها گذآشتید و به مصعب اعتماد کردید.

اینگونه بود که شما صدها و هزاران بار از یک سوراخ گزیده شدید روزگار شما را به دلیل فریب خوردن و ترس و خوف از دشمن مهاجم، دچار کسانی امثال زیاد و پسرش عبید الله و یوسف ثقفی و پسرش حجاج و... نمود اما درس عبرت نگرفتید همانگونه که هنوز 18 سال از سرنگونی قاتل 3/5 ملیون عراقی یعنی صدام نگذشته اما حزب صدام شما را به خیابان آورده است!

راستی هنوز دو سال از رهایی شما از سلطه داعش نگذشته و هنوز می توانید تشییع جنازه شهدا را در نجف و کربلا و سایر شهرهای مقدس عراق مشاهده کنید و هر روز تعدادی شهید تشییع می شوند و جراحت های هزاران نفر جانباز و مجروح این جنگ، تازه است و هر روز تعدادی از آنها شهید می شوند! اما شما همین واقعیت تلخ را ـ که حتی بچه های چهار ساله شما هم آن به خاطر دارند ـ گویا از یاد برده اید!!

آیا حواستان هست که هر بار که امامتان را، یا نماینده امامتان را یا حاکم مورد پسندتان را تنها گذاشتید در واقع خودتان را تنها کردید و این بار هم گویا به همان رویه تاریخی خود بازگشته اید و مرجعیت و ولایت را می خواهید تنها بگذارید و بهترین فرماندهان جهادی خودتان را به مسلخ بفرستید و دوستانتان را از خودتان دور کنید!

آیا فقط لج بازی های قومی و نژادی و داستانهای قومی و نژادی القائی رژیم های دو قلوی یهودی و سعودی در خصوص تعصبات عرب و فارس، در این دوران شما را از دشمنی دشمنان مصون می دارد؟

آیا تن های بی سر شهیدان خود را در بیابانهای عراق ـ در ایام سلطه مشترک آمریکا و آل سعود و اسرائیل و امارات و قطر و القاعده و داعش و... ـ را از یاد برده اید یا نه بلکه دلتان برای آن ایام تنگ شده است؟!

شما مردم عراق تماما وارثان و بستگان شهدا هستید آنها را آیا باید به خاطر خوشامد آمریکا و یاران منطقه ای اش باید شهدای خود را از یاد ببرید؟ آیا اکنون که شما ملت فرهیخته ای شده اید و درسها و عبرتها را درک می کنید، نباید اثبات کنید که شما وارثان کسانی نیستید که مسلم را در کوفه و امام حسین را در کربلا تنها گذآشتند؟ آیا نباید اثبات کنید که از وقائع عاشورا و بعد از عاشورای سال 61 هجری عبرت گرفته اید؛ همانگونه که در ایام اربعین اثبات می کنید؟ آیا فکر می کنید که برپایی موکب در مسیر نجف و کربلا شما را از بیداری و بصیرت سیاسی بی نیاز می کند یا نه، بلکه درس بیداری و بصیرت به شما می دهد؟

آیا زمان آن نرسیده که اثبات کنید که دیگر تکرار سلطه عبیدالله بن زیاد و حجاج بن یوسف در عراق امکان ندارد و نمی توان نسل کنونی عراق را وارثان غاقلان و تواب های تاریخ نامید؟!

............

ارادتمند شما و ممنون از مهمان نوازی های شما در ایام اربعین:

ابو اسد

شیعه خبر ...